Rouwzakdoeken

1 oktober 2008

Dat het Rijksmuseum vorig jaar een eigen glossy begon, had natuurlijk te denken moeten geven – nu hebben ze op het omslag de méér dan glossy schedel van Damien Hirst gezet, waarvan de nieuwe directeur zo trots is dat hij hem mag exposeren. En er staat nog wel een bijdrage van mij in! Hm.

Mijn stuk gaat over rouwrituelen door de eeuwen. Bij de research stuitte ik op het verschijnsel ‘rouwzakdoek’, wijd verbreid tot ver in de 20ste eeuw onder de soort mensen, zeg maar, die ook voor ieder gerecht aan tafel een speciale opscheplepel hadden. Dat het raar is om als teken van verdriet je neus te snuiten in een zwartomrande doek, werd een eeuw geleden ook wel eens opgemerkt – maar velen vonden het kennelijk toch een mooie gedachte.

Vorige week, in het textielmuseum in Mulhouse, zag ik tientallen rouwzakdoeken: wit met zwart en zwart met wit, met stipjes en libellen en zelfs met honden en bokjes in de rand. Helaas, helaas was fotograferen verboden. In een vitrine lag een boekje met proefdrukjes voor rouwzakdoeken, gemaakt omstreeks 1880, en ook waren er rouwzakdoeken als souvenirs, gemaakt na de dood van beroemde personages, zoals Koningin Victoria 1901, met haar portret er op. Dáárin zal denk ik toch niemand zijn neus hebben gesnoten.