Huit femmes
27 november 2008
Still uit 8 femmes (2002)
Wat een ontroering kan je ineens overvallen temidden van de alledaagse dingen – of in een vrolijke, zotte film. Die film was 8 femmes, gisteravond: vrij toevallig gekozen uit het hoofdstedelijke bioscoopaanbod. Deze leek tenminste geen grof geweld, harde seks of troosteloze ellende te bieden, dingen waar ik (nog) steeds minder goed tegen kan. Nu, dit was een en al malligheid, een landhuisklucht, maar dan op z’n Frans – het gegeven van de moord die één van de aanwezigen moet hebben gepleegd.
De vrouwen zijn Danielle Darrieux, Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Fanny Ardant en nog vier, prachtig gekleed in jaren vijftig-couture. Allemaal blijken ze geheimen te hebben: ze zijn zwanger, lesbisch, verslaafd, ontrouw, corrupt, het houdt niet op. En dan beginnen ze ineens te zingen! Door de kieren van de komedie schemeren verdriet en machteloosheid. Het aangrijpendste liedje is het laatste, van de bejaarde Danielle Darrieux met naast haar Ludivine Sagnier. Il n’y a pas d’amour heureux… De tekst van Louis Aragon – op muziek van Georges Brassens – scheurt elke keer door je ziel.