Fanny en Alexander

11 januari 2009

Het is een klein wereldje, waarin we leven, zegt iemand van de familie Ekdahl in een tafelspeech aan het eind van Fanny en Alexander, het vijf uur durende film-epos van Ingmar Bergman. Dat is het ook; maar tegelijk weet je als kijker intussen dat dat kleine wereldje (in Uppsala, anno 1907 en ’08) een universum omvat, het hele leven. Het verhaal speelt in de nabijheid van een theater, en dat versterkt het effect – net als het feit, natuurlijk, dat het meesterlijk is gefilmd en geschreven. We keken ernaar met twaalf, veertien mensen, alle afleveringen, wat een hele zit is. Tussendoor gingen we zelf aan een lange tafel eten, vrolijk en ook wel tot nadenken gestemd, zodat ons gezelschap een soort echo vormde van wat er in de film gebeurde. Mooie, volgepakte uren waren het: genoeg indrukken voor minstens een week.