Absint

10 februari 2009

Het heeft me altijd verbaasd dat absint verboden was. Alle alcoholische dranken zijn toegestaan, hoe sterk ook, maar absint, vanwege zijn kleurrijke verleden van beschadigde kunstenaarslevens (Van Gogh, Manet, Wilde en Hemingway schijnen eraan verslaafd te zijn geweest) niet. Vagelijk deed het me denken aan de vrijheid van meningsuiting, dat ‘grote goed’, dat ook op onredelijke gronden in sommige gevallen ineens – ach nee, dat zal wel aan mij liggen.

Hoe dan ook, met absint is het anders gegaan: die is tegenwoordig juist weer legaal. Serieuze slijters hebben planken vol van het spul, op internet is nog veel meer te vinden. En dat terwijl er toch een geheim bestanddeel was – thujone, een ander verdovend middel dan alcohol – dat absint tot iets uitzonderlijks maakte. Maar dat zit er nu bijna niet meer in. Vroeger hoorde je altijd dat de matige absint-drinkers zich na het verbod tot de Chartreuse verte hadden gewend, een likeur met 55% alcohol, mierzoet maar met een heel bijzondere smaak die schijnt te lijken op die van absint. (De echt verslaafden vonden wel geheime bronnen.) Chartreuse vind ik zelf zo ongelooflijk lekker dat ik er maar niet toe kan besluiten een fles absint te kopen. Of vind ik het toch een beetje eng?