Oude jampot
U weet hoe ik van Wanderanekdoten houd. Gisteren vond ik een héél merkwaardige – maar m’n kop er af als het er geen is.
Ooit heb ik iemand horen vertellen over een oude mevrouw die hij gekend had – verteller en mevrouw hadden beiden iets deftigs – die zó zuinig was, dat ze nooit iets weggooide. Toen ze was overleden, vond de familie in een kast een doos met het opschrift Onbruikbare eindjes touw. Vol touwtjes. Hihi!
Welnu. In de Literary Review (aardig blad) van augustus staat een recensie door Alex Renton van een boek over het wereldwijde afvalprobleem (grappig eigenlijk, voor waste, dat tegelijk verspilling betekent, hebben wij in het Nederlands geen woord). In de eerste alinea memoreert de auteur, uitweidend over de zuinigheid van weleer, dat zijn overgrootmoeder een jampot had met het opschrift Pieces of String Too Small to be of Use. De hele jampot vol natuurlijk.
Is dat niet ongelooflijk – niet het verhaal zelf, maar dat het twee keer voorkomt? Beide keren moeten gelogen zijn, opgevangen, doorverteld met nieuwe hoofdpersonen. Maar dat ze uit dezelfde bron stammen lijkt me ook weer heel onwaarschijnlijk. Wat een wonderlijke wegen bewandelt de literatuur.