Herfstdag

9 oktober 2009

Herr: er ist Zeit. Zo’n dag is het. Afscheidsdag van de zomer, die heel groot was. Befiehl den letzten Früchten voll zu sein; / gieb ihnen noch zwei südlichere Tage, / dränge sie zur Vollendung hin und jage / die letzte Süsse in den schweren Wein. Komt het over? Het is ‘Herbsttag’, van Rainer Maria Rilke, een van de mooiste gedichten die er zijn.

Ik kijk een beetje twijfelend op het dakterras rond – ja, dat ik blaadjes moet vegen is duidelijk, het mos tussen de tegels weghalen okee, maar wat moet ik snoeien, en hoe? De bejaarde oleander? De jonge wingerd? En moet die tegen de kou worden beschermd? Wanneer moet de kleine bougainville naar binnen, die nu nog zo dapper staat te bloeien, wat vast niet mijn verdienste is? Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr. / Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben, / wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben / und wird in den Alleen hin und her / unruhig wandern, wenn die Blätter treiben. Wat ben ik blij dat ik een huis heb. En een dakterras.