Belevenis

8 april 2010

Eerst denk je: wat gebeurt er voor raars? Dan: o, ik val. Die opstap, verdomme. Vervolgens: ik moet goed terechtkomen, me strekken. Tenslotte: hee, daar stuitert mijn fototoestel, en ik geloof dat ik zelf al ben geland. – Dat alles in niet meer dan één seconde, hooguit twee. Daarna kun je rustig liggen nadenken en de schade opnemen.

Het was in Kampen, waar ik in een mooi gotisch zaaltje in het stadhuis een verraderlijk opstapje achter me was vergeten. Donderende herrie op de holle houten vloer, maar niks aan de hand: een blauwe plek op mijn knie, zelfs het cameraatje was nog heel. Maar je beleeft zelden zo veel in zo korte tijd; en het was toch al zo’n historische plek.