Steeds nieuwe details, nieuwe ellende komt aan het licht nu Lucia de Berk is vrijgesproken, de onzekere verpleegster die zonder enig tastbaar bewijs door keurige Nederlandse rechters werd veroordeeld als een seriemoordenares. Het zal vast niet geholpen hebben dat zij zelf de eerste was om zich schuldig te voelen als in haar nabijheid baby’s doodgingen – en zo te horen is ze toen meteen al niet afdoende gerustgesteld. Ja, het is moeilijk om je te onttrekken aan magisch denken. Juristen zijn daarvoor. Maar hebben die een schichtig mens voor zich en komt een statisticus haar beschuldigen met krankzinnige, quasi-harde cijfers – dan hop! wordt een vonnis geveld.
Zingeving, daar is iedereen dol op. Kritisch denken, logica en statistiek daarentegen zijn droge dingen waarmee je de mensen niet ráákt. Het geldt niet alleen in de rechtspraak, maar minstens zozeer in de politiek. Het beeld is alles, de waarheid is voor dorknopers (zoals de mevrouw die onlangs in de Volkskrant rustig uitlegde dat de criminaliteit daalt, maar dat iedereen nu eenmaal in de ban is van het gevoel van onveiligheid). Je huivert bij de gedachte hoeveel Lucia-gevallen onopgemerkt blijven.