Zondagochtendconcert

18 april 2010

Onder muziekliefhebbers hangt aan de concerten op zondagochtend in het Concertgebouw iets provinciaals. Goh, nee, daar kom ik nooit, zeggen mensen die daar verder de deur platlopen, met beleefde verbazing in hun stem. Ligt het aan de afwisselende programmering, waardoor het geen deftige ‘serie’ is? Dat is juist wel prettig. Aan de gevreesde Hans van den Boom, wiens oergezellige Spiegelzaalprogramma op de radio eraan vooraf gaat? Die kun je gemakkelijk negeren.

Ik houd ervan, zo op zondagochtend, een beetje een verloren moment. Het is nooit te veel want het duurt maar een uur, en soms hoor je opeens iets onverwacht moois. Vanochtend viel een Amerikaanse, Alexandra Coku, in voor Charlotte Margiono; ze zong Mahlers Rückert-liederen werkelijk prachtig. We zaten nogal onhandig, op de eerste rij, waar je de onderkant van de stoelen van de celli kon zien, en bijna middenin hun fluwelige geluid zat. Zelfs dat had iets aardigs, al was het maar omdat je dan het gehoest en geritsel achter je hebt, en niet tussen jezelf en de muziek in. Zo was alles eigenlijk goed – en hoe vaak heb je dat nou?