A Royal Affair (2012), screenshot
Wat was er toch mis met de veelbejubelde Deense film A Royal Affair? Het is een fantastisch verhaal, nog waar gebeurd ook – ik schaamde me dat ik niets wist van die Duitse dokter Struensee (1737-1772), die een tijdlang als lijfarts van een zwakke koning zoveel macht had in Denemarken, en daarbij zelfs allerlei verlichte wetten invoerde.
De film doet denken aan het soort 19de-eeuwse schilderkunst dat in het Frans art pompier heet: enorme schilderijen waar iemand ontzettend zijn best op heeft gedaan, volgepakt met drama, kleur en historische details, alles om indruk te maken… en toch levenloos. Alle lichtvoetigheid ontbreekt, en dat is vrij dodelijk. (Kan kunst daar helemaal niet buiten? vraag ik me ineens af. Ken ik goede films, boeken, muziek zonder een spoor van lichtvoetigheid? Nauwelijks. Wagner schiet me te binnen – maar daar heb je ook iemand.)
O ja, die ene scène, waar Struensee koning Christian VII voor zich wint door een spelletje met Shakespeare-citaten, dat was leuk… lichtvoetig, inderdaad.