Les enfants
6 november 2012
Still uit een voorstelling in Les enfants du paradis
Gisteren zag ik op Arte Les enfants du paradis, de fameuze Franse film, uitgebracht in 1945. Als dertienjarige zwijmelde ik erbij; dat was ook min of meer verplicht, want de film was in de jaren zestig al legendarisch. Verbazend genoeg vond ik hem nog steeds mooi.
Het is een liefdesdrama in en rond de toneelwereld, met Jean-Louis Barrault als de pantomime-speler Baptiste Deburau (1796-1846) en Arletty als de courtisane Garance, de vrouw van zijn dromen. Arletty was al flink in de veertig en dat zie je, hij meer dan tien jaar jonger. Maar alles klopt: de teksten (van de dichter Jacques Prévert) zijn geweldig, het acteren goed, het drama schrijnend – een beetje vet aangezet natuurlijk, maar toch.
Bij het kijken herinnerde ik me ineens weer dat ik nog weken, maanden na het zien van de film Pierrots heb getekend zoals Barrault in zijn rol, proberend het romantische, aangrijpende gevoel vast te houden. Wat daarbij hielp was dat een Pierrot, met zijn wijde witte pak, nogal makkelijk te tekenen was, zelfs voor iemand met zo weinig tekentalent als ik.