Eilandverhalen
14 januari 2013
De baai Cala Maestra, Montecristo
Het uitlezen van Le comte de Monte-Cristo, eergisteren, geeft me het bekende verweduwde gevoel – wat moet ik nu? Zestienhonderd bladzijden, vier weken van je leven is niet niks.
In het Parool stond toevallig zaterdag een aardige reportage van Joost Overhoff over het Italiaanse eilandje Montecristo voor de Toscaanse kust, waaraan de graaf zijn naam èn zijn onmetelijke rijkdom ontleende. Het is een natuurgebied, toeristen worden geweerd. Laatst hadden ze er een rattenplaag, vervelend omdat ratten de eieren van zeldzame broedvogels opeten. Het Italiaanse Staatsbosbeheer – dat daar een bewapende politie-eenheid is – heeft toen met helicopters 13,5 ton rattengif boven het eiland uitgestrooid. Dat heeft enige ophef veroorzaakt in de media.
Montecristo ligt vlakbij een ander eilandje: Giglio, bekend van de cruiseschipbreuk een jaar geleden. Even verderop ligt Elba, waar Napoleon in ballingschap heeft vertoefd. Maar dat is alweer tweehonderd jaar geleden, en zal misschien minder mensen interesseren.