Zeep-zeep

6 maart 2013

Zoals slecht geld het goede verdrijft (wet van Gresham, zoek maar op), verdrijft vloeibare zeep de vaste. Wanneer douchegel aan zijn opmars is begonnen kan ik niet achterhalen: 25, 20 jaar geleden? Iets later, meen ik, volgde de zegetocht van het plastic pompflesje op de wastafel – hygiëne voor iedere burger.

Wij houden hier van zeep, zeep als ding. Je hebt natuurlijk nog steeds Lux, en Palmo-lieve, maar dat gaat ons weer te ver in de ordinaire geur. Dan heb je de peperdure zeepjes die in door en door gestileerde winkels als Dille & Kamille naast wasbordjes in retro-stijl liggen te geuren dat ze zo smaakvol zijn.

Maar eigenlijk droomden we van ouderwetse, groene stukken zeep uit Marseille, gewoon zeep-zeep, die als het goed is, is gemaakt met olijfolie. Zelfs in Amsterdam blijkt die niet zo makkelijk te vinden. Je moet alweer in gestileerde sferen zijn, in de Provençaalse hoek dit keer, waar ze ook olie en soms olijven verkopen, en dan is zo’n stuk zeep soms onhandelbaar groot en weegt een pond, of meer.

Toen vonden we de oplossing, op de Albert Cuypmarkt: Savon de Marseille, maar dan uit Turkije. Fris, discreet geurend, lekker vet en schuimend, niet duur. En met olijfolie. Waarschijnlijk gebruiken alle huisvrouwen uit de Mediterranée hem, want iemand die in Amsterdam-West woont vertelde me dat de winkels er daar vol mee liggen. Een mens ontdekt wel eens iets wat de halve wereld al weet. Maar het maakt de vreugde er niet minder om, in de keuken en de badkamer.