Aandacht

20 januari 2010

M. en A. hebben gegeten in een peperduur restaurant, en het was nog lekker ook. Sterker nog, het was leuk, een wervelende culinaire voorstelling. Wat A. in haar enthousiasme het eerst noemde, was de aandacht die je als gast van het begin af aan kreeg. Een hartelijke ontvangst, veel personeel, en nooit zat je er zo’n beetje hulpeloos bij, want als je iets wilde, was er altijd iemand bij de hand. Erg prettig was dat.

Het deed me denken aan wat ik onlangs een ingewijde hoorde zeggen over haute couture (volgende maand komt daarover een tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum). Haute couture: grotendeels met de hand gemaakte kleding, die precies op jouw maat wordt geknipt en genaaid. Zo, dat de sterke kanten van je lijf beter uitkomen en de feilen worden verdoezeld. Het is totale, persoonlijke aandacht. Daarom hebben de dames die je zo zusterlijk op de tv zag rouwen om een couturier als Edgar Vos, het altijd over gevoelens. Zij zien zo’n man niet als een handige technicus, maar als een vriend. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Schoonheid, intelligentie of geluk zijn niet te koop, maar aandacht wel. Dat is fijn voor de rijken.