Een van de gekste dingen in dit gekkenland is het PGB, het persoongebonden budget, waaraan de AWBZ nu dreigt te bezwijken. Zo’n PGB houdt in dat iedereen die hulp of oppas, verpleging of verzorging nodig heeft, die desgewenst niet gewoon krijgt, zoals het hoort, maar geld krijgt om de hulp ‘in te kopen’. Je mag zelf weten hoe je het verder regelt, je mag je buurvrouw of je oma inhuren, of thuiszorg of allebei. Je moet natuurlijk wel aantonen dat je het nodig hebt, en waaraan het geld is besteed.
Theoretisch klinkt het misschien goed. Maar in de praktijk leidt het tot een administratieve wildernis. Formulieren, boekhouding, categorieën van hulp, het is zo verschrikkelijk ingewikkeld dat haast niemand het begrijpt — aan de verdelende, noch aan de ontvangende kant. Voor die laatste kwamen er velerlei ‘consulenten’, gidsen in de wildernis, die natuurlijk ook een vergoeding moeten krijgen, en die op professionele wijze de kosten konden gaan opdrijven.
Het is de ultieme poging om de verzorgingsstaat te privatiseren, en het kost miljarden waar niemand blijer van wordt. Ach, waar is het land met goede ziekenhuizen, verpleeghuizen, kinderopvang, thuiszorg, die gewoon kosten wat ze kosten, zonder administratieve waterhoofden van privatisering en marktwerking? Dat de overheid geen lampen of auto’s fabriceert kan ik goed begrijpen. Maar dat ze haar burgers niet wil verplegen en verzorgen, dat vind ik verkeerd.