Allerzielen

2 november 2008

Mensen staan in de rij om hun eigen of andermans sterfelijkheid te gedenken – wat heel toepasselijk is, want vandaag is het Allerzielen. De eeuwigheid hangt in de lucht. In de afgelopen Museumnacht (ik kan dat ‘n8′ niet uit m’n pen krijgen) stond bij het Rijksmuseum een eindeloze rij mensen die naar Damien Hirsts veelbesproken schedel wilden kijken. Die ochtend was ik er zo binnengewipt, de bewaking was al enorm maar het was nog stil – en daar lag hij in z’n vitrine, in een ruimte die inkt-donker is, een beetje eng zelfs, zeker voor bejaarden en fobici. Het doodshoofd flonkert spectaculair, als een buitenmaats juweel. Een juweel dat je niet kunt dragen: een Fabergé-ei, zoiets is het. Maar mensen nemen geen genoegen meer met dingen an sich: duiden, daar gaat het om. In de speciale Hirst-space kan men zijn gedachten kwijt, en die komen dan op internet. Iedereen z’n eigen filosoof!

In de Obrechtkerk vandaag stonden opnieuw mensen in de rij – zou er een overlap zijn? Het was tijdens de Allerzielenmis, waarbij de gelovigen een kaarsje mogen aansteken ter nagedachtenis van een dierbare. Standaards met tientallen brandende kaarsjes voorin de kerk – mooi om te zien, en op de één of andere manier sympathieker dan de vertoning in ’s Rijks schatkamer. Het Requiem van Fauré dat we zongen klonk prachtig, verklaarden vrienden achteraf.