Zo, en de volgende stap is: een vrouw. Of niet? Het feit dat een zwarte, althans halfzwarte man president van Amerika wordt, is toch al veel bijzonderder dan wanneer het een blanke vrouw was geweest. Racisme is venijniger dan seksisme. Alleen een zwarte vrouw zou een monumentaler historisch feit zijn geweest – maar dan hadden we met Condoleeza Rice gezeten, en dat was ook weer zo wat.
Dertig jaar geleden leerde ik als beginner op de nieuwsredactie van NRC Handelsblad om in een bericht vooral niet speciaal te vermelden dat iemand als vrouw, of als eerste vrouw, dit of dat beroep uitoefende, of zich anderszins onderscheidde. Dat vonden we toch niet bijzonder, dat was toch heel gewoon – tenminste, dat hoorde het te zijn? Newspeak van het zuiverste water. Het is nog niet helemaal verdwenen, eenvoudige geesten denken bijvoorbeeld nog steeds dat het beter is om een schrijfster ‘schrijver’ te noemen, maar we zijn toch een eindje verder.