Erg vermakelijk: Nederlandse vrouwen blijken helemaal niet te willen werken, en als ze het toch doen, liever korter dan langer. Ha! Tuurlijk niet: het meeste werk is toch niet leuk? Maar een kleine groep feministes rolt over elkaar heen om hun seksegenoten uit te schelden voor slap en slecht. Vandaag, in een uitzonderlijk dom stuk, Ebru Umar in de Volkskrant. Als ik het goed begrijp wil zij een radicale arbeidsplicht invoeren voor mannen én vrouwen, met zware financiële sancties voor wie liever thuis blijft bij zijn eigen ‘hobbykinderen’. Wie haar plicht (?!) om betaald werk te doen niet nakomt, zo brult Umar, zou alle rechten op onderwijs en sociale voorzieningen moeten verliezen (desnoods met terugwerkende kracht kennelijk…). Ach. Heleen Mees zegt het wat slimmer, maar het komt op hetzelfde neer. Wat denken die vrouwen toch? Dat Nederlandse vrouwen echt anders zijn dan Duitse, Nigeriaanse of Argentijnse? Dat daar niet ook, als het financieel en sociaal mogelijk was, veel mensen liever gezellig thuis zaten dan vervelend werk te doen? Keuzevrijheid is iets prachtigs – en als ‘het volk’ iets anders kiest dan jij goed vindt, is daar nu eenmaal niets aan te doen.
Waar is eigenlijk het oude, linkse idee gebleven van het basisinkomen voor iedereen, zodat alleen nog hoeft te werken wie dat wil?