Te laat

18 oktober 2007

Morgen is de crematie van mijn vriendin A. Ze was veel ouder dan ik, en met haar dood hebben we vrede – maar het wonderlijke is dat je, als iemand sterft, pas goed gaat nadenken over iemands aard, haar leven, en waarom je eigenlijk van haar hield. A. was een meisjesachtige vrouw, kinderlijk haast. Als dochter van prominente, intellectuele ouders was zij zelf heel nadrukkelijk níet bijzonder en níet intellectueel geworden. Met haar artistieke aanleg heeft zij – na een korte periode als fotografe – niets anders gedaan dan mooie handwerken maken en voor huis en tuin zorgen. Ze werd kregel als je het over haar kunst had: onzin! Maar haar rusteloze, kritische brein stond nooit stil. Ze leefde hevig mee met mij en vele andere vriendinnen die zij had, de meeste al veel langer dan mij. Ik voelde me altijd schuldig dat ik wel eens iets vergat wat zij me over haar uitgebreide familie vertelde, want ook daarmee was zij zeer begaan. Net als met ‘het klimaat’ trouwens – en ik ben ook vergeten haar te vragen was zij vond van het sceptische informatiemateriaal dat ik een keer voor haar heb meegebracht. Dom; ineens is het te laat.