Constance Wibaut
17 juni 2016
Constance Wibaut, Mode en stijl. Van Dishoeck 1957 (omslagillustratie wschl van de auteur)
Nee! Het is weer gebeurd: een boekje dat ik graag wilde hebben, en dat ik niet zonder moeite had bemachtigd, bleek ik al te bezitten. Gekregen in een stapeltje, te snel in de (verkeerde) kast gezet. Suf, suf. De enige troost is, dat ik iemand ken die het denk ik net zo leuk vindt als ik, en aan wie ik het al geleend had: nu mag ze het houden…
Het is Constance Wibauts Mode en stijl uit 1957. La Wibaut, kleindochter van de grote SDAP’er: wat heb ik een spijt dat ik haar nooit ben gaan opzoeken. Dit boekje, verschenen toen ze 37 was, is kostelijk. Het is geschreven voor dames door een dame, nu eens streng, dan weer ondeugend, en ongegeneerd elitair.
‘Tussen de Nederlandse vrouw en de mode staan twee schier onoverkomelijke hindernissen: de boodschappentas en de makkelijke schoenen,’ schrijft zij. Oh-oh. En: ‘U mag desnoods zonder hoed naar een receptie, maar nooit zonder handschoenen.’ Zo is dat. Over persoonlijke hygiëne meldt zij vertrouwelijk: L’amour se nourrit, zoals u waarschijnlijk wel bekend zal zijn, avec beaucoup d’eau fraîche. En wat voor l’amour geldt, geldt nog meer voor l’élégance.’
Wie te dik is, krijgt van Wibaut weinig medelijden. ‘Zij verkiezen eenvoudig het lekkere eten boven een slank figuur, en betalen daarvoor door er minder chic uit te zien dan hun meer wilskrachtige zusters.’
Jarenlang was Constance Wibaut moderedactrice van Elsevier, niet alleen schrijvend, maar ook tekenend, in een markante en tegelijk ‘leesbare’ stijl. Ze was kind aan huis bij alle grote couturiers, maar vanaf 1985 richtte zij zich geheel op het beeldhouwen. Begin 2014 is zij overleden, 93 en nog steeds elegant. Hier is een filmpje met een interview.