Sewing Bee

7 juni 2016

There is some puckering here, zeggen wij af en toe tegen elkaar. Het is de invloed van de Great British Sewing Bee, waarvan het vierde seizoen momenteel op BBC 2 wordt uitgezonden. ‘Puckering’ betekent: de stof trekt of bobbelt – niet goed dus.

De Sewing Bee is een fantastisch, verslavend programma. Tien amateurs, allemaal mensen die echt kunnen naaien, doen mee aan een afvalrace. Elke week krijgen zij drie opdrachten om iets te maken, te vermaken, meestal naar eigen ontwerp, in een enorme ruimte vol met naaimachines en -tafels, strijkplanken, kleurige stoffen, fournituren, paspoppen. Hun tijd is beperkt (al krijgen ze voor iets moeilijks soms vele uren) en je kijkt ze op de vingers (zouden ze, net als de specialisten van Tussen Kunst en kitsch, gratis manicure krijgen?).

De jury van de GBSB zijn een elegante meesterkleermaker van Savile Row en iemand die er uitziet als een huishoudschool-lerares, maar doceert aan het St. Martins College in Londen, allebei steengoed in hun vak; en dan is er de lawaaiïge Claudia Winkleman (met markante zwarte pony) die alles aan elkaar praat. Iedereen, ook de naaiers, heeft duidelijk instructie om hardop te denken, uit te leggen, gevoelens te tonen; maar iedereen begrijpt elkaar want het gáát echt over iets.

De deelnemers komen, zoals dat heet, from all walks of life, er zijn altijd mannen bij, en altijd wel iemand met een dikke Schotse of Welshe tongval. Oud en jong ook: de winnares van de eerste Bee, Ann, was 81.

Ik weet het, er is een Nederlandse versie geweest, maar wat ik daarvan heb gezien kon niet in de schaduw staan van de echte, solide GBSB – waar trouwens wekelijks meer dan drie miljoen Britten naar kijken. Oude afleveringen zijn terug te zien op Youtube, niet op BBC I-player want zo Europees is Europa ook weer niet, of tv-zenders houden zich aan de landsgrenzen – althans met hun websites. Volgende week is het Sixties-time op de Sewing Bee, ze gebruiken zelfs oude naaimachines. Maandag, tien uur: ik verheug me nu al.