Damesbladen

21 september 2026

De buurvrouw had een leesportefeuille – bestáán die nog? – en onze Christl leende die dan weer van haar, zodat ik al op heel jonge leeftijd kon genieten van damesbladen. Heerlijk vond ik die, met tests (‘Hebt u talent voor de liefde?’), tips voor de juiste kleding als je figuur leek op een peer, een ton of een zandloper, diëten (ik herinner me er een met 3x daags twee hardgekookte eieren), recepten, een Lieve Lita-rubriek (‘mijn vriendin riekt uit haar mond, kan ik dat tegen haar zeggen?’), en natuurlijk de horoscoop.
     De bladen die mijn eigen moeder las waren heel anders. In De vrouw en haar huis stonden tests noch diëten, geen horoscoop en ook geen vragenrubriek: wat stond er eigenlijk wél in dat keurige blad? Boeiender was de Elle, die wekelijks uit Frankrijk kwam en waar dus alle tests en tips in het Frans waren, wat veel extra cachet gaf. Zeker aan de horoscooprubriek, waar ons hele gezin, ja zelfs mijn vader in geloofde. Nou ja, zeiden we, de voorspellingen zijn een beetje onzin, maar de typeringen kloppen, hoor! Ik was Tweelingen en nogal vlug, mijn vader Ram, een echte zakenman. En de Elle-recepten, op kaarten met kleurenfoto’s, waren hun tijd ver vooruit.
     Ik kom hierop omdat ik onlangs voor het eerst in vele jaren besloot een damesblad te kopen, pardon, een glossy. Het werd een Vogue – nee zeg, niet de Nederlandse, die blijkt te bestaan, maar de Engelse.
     En, hoe was het? Ach, wat zal ik zeggen. Het is vooral overweldigend veel van alles, foto’s, reclame, weelde, pagina’s (248!) en zo onoverzichtelijk mogelijk. Maar geen tests, geen diëten, geen horoscopen, geen recepten en geen Lieve Litarubriek. Dus je hebt er eigenlijk niks aan.