Digitalisering

12 maart 2007

Tekst weg. Begin van boek, 1877 woorden, zit niet in de map waar het hoort te zitten, niet ergens anders – en zelfs niet op het geheugenstaafje dat mij tot dagelijkse back-up dient! Het kille zweet over twee dagen verloren werk breekt mij uit. Er is gisteren gesold met mijn computer, we hebben gezellig een beetje zitten goegelen in de familiekring… ineens dringt het wankele van het digitale leven in zijn volle omvang tot mij door.
Maar jochhei, één veel te vroege sigaret en tien minuten bovenmenselijk flink zijn later vind ik het bestand terug, met behulp van dat stomme hondje van Microsoft dat in een boek bladert. Op het geheugenstaafje. Digitalisering is vooruitgang, maar ook infantilisering – en echte ellende. (Een vriend had laatst een intake-sessie van een halve dag bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Onnodig te zeggen dat het hem niet zo goed ging. Een poosje later werd hij gebeld: of hij nog eens wilde komen. Alle gegevens waren verdwenen, en omdat de dokters strikte orders hebben géén schaduwdossiers op papier bij te houden, moest alles opnieuw. Digitalisering en domheid, dat is een dodelijk mengsel.)