Ha, Wereldvrouwendag! Lang geleden is het, dat ik me kwaad maakte over al die dagen, weken, jaren, zogenaamd uitgeroepen om ‘bewustwording’ (wat dat ook moge zijn) van een probleem te bevorderen, maar feitelijk een hulpmiddel voor krantenredacties, leerkrachten en niet te vergeten politici die geen eigen ideeën hebben. Ach, waar ik me al niet over opwond toen ik 15 was. Nu doe ik gewoon zelf mee.
Alleen is vrouw-zijn natuurlijk helemaal geen probleem, in tegendeel. De meeste mannen die ik ken zouden dolgraag een vrouw willen zijn. Dan hoefden ze nooit stoer en flink te doen, ze mochten thuis appeltaart bakken zo veel als ze wilden, en hadden altijd een paar borsten bij de hand. Mmm!
Het enige probleem van vrouwen is dat we te inschikkelijk zijn. Daar zijn we altijd voor geprezen, wat tenminste iets was, maar de laatste tijd wordt ons die inschikkelijkheid zelf ook nog eens voor de voeten geworpen, en nog wel door seksegenoten die beter weten wat goed voor ons is dan wij zelf. Het is ook nooit goed of het deugt niet. Maar hier is tenminste een duidelijke oplossing voor: we zullen niet buigen voor de bevoogding door de powerfeministen, zoals we altijd hebben gebogen. Nee, we zullen vastberaden volharden in onze inschikkelijkheid.