Lucian Freud

5 maart 2008

Zeggen dat je van Lucian Freud houdt omdat zijn tuingezichten zo mooi zijn, is zoiets als zeggen dat je de Playboy zo graag leest vanwege de interviews (die vroeger inderdaad beroemd waren). Alleen zijn de naakten in Playboy prettig om te zien, en die van Lucian Freud verschrikkelijk. En terwijl je heel goed begrijpt waarom Playboy die foto’s zo maakt – okee, ze zijn glad en vulgair, maar veel mensen vinden ze mooi – begrijp je van Lucian Freud uiteindelijk toch niet waarom hij de mensen zó schildert. Zo bultig en direct, en met al die huidkleuren uitgesplitst naast elkaar. En die geslachtsdelen.

Ik dacht altijd dat ik van Freud hield, op zijn naakten na. Maar op de tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum raakte de rest ook besmet, en bleef er nog maar heel weinig over – nog net een omweg waard, geen reis meer. Freuds tuingezichten staan in de traditie van verdures, schilderijen met alleen gebladerte. Er is één mooie te zien daar in Den Haag, van twee potplanten die hij in zijn eigen achtertuin heeft gekwakt: Freud schijnt niet graag ver van huis te gaan. Een rare man.