Lavendelolie

7 juli 2008

Al twee dagen denk ik steeds aan die geur: Kroatische lavendelolie. Iemand had een flesje bij zich en liet me eraan ruiken. Ik herkende het onmiddellijk, want ik heb lang geleden zo’n piepklein flesje gekregen van een aardige oude mijnheer die altijd met de caravan naar Kroatië ging – dat kost daar niks, naar het schijnt.
Als je het ooit hebt geroken, ben je verloren: geen andere lavendelgeur kan hieraan tippen. Met de jaren vervaagt de herinnering een beetje, maar nu was het terug, neusbekorend betoverend, mmm! Maar ja, ik kon deze keer toch moeilijk zeggen: geef op, hier met dat flesje – dit is voor mij? Zo verdween het weer in de zak van zijn rechtmatige eigenaar. Het is al vreemd genoeg, dat je twee keer in je leven een man tegenkomt die je nooit eerder heb ontmoet, en die dan een flesje tevoorschijn haalt en zegt: ruik eens, lekker hè?
Ik zal naar Kroatië moeten, er zit niets anders op. Dan koop ik een heleboel van die flacons en word zelf iemand die zo nu en dan mensen gek van verlangen maakt door te zeggen: ruik eens, lekker hè?