Mouchoirs et foulards
12 juli 2008
Oud stalenboek boerenzakdoeken van Vlisco
Boerenzakdoeken vind ik mooi. Ze zijn een beetje geheimzinnig: waar komen die exotische motieven vandaan, sinds wanneer bestaan ze, waar worden ze nog gemaakt? Er is een piep-, piepklein tentoonstellinkje aan boerenzakdoeken gewijd in het Museum ’t Noorderhuis in Zaandam (pas op! dat hoort bij de Zaanse Schans! Peperduur parkeren, en op het ogenblik alleen via de A7 te bereiken).
Wat je daar te weten komt past op één boerenzakdoek. Het is ongeveer dit: boerenzakdoeken zijn vanouds gemaakt door Vlisco in Helmond, bekend van de Afrikaanse waxprints. Dat bedrijf bestaat sinds 1846; of zij ook de uitvinders zijn is niet duidelijk. In Zaandam denken ze dat ze ze nog steeds maken, maar op de Vlisco-website is daarover niets te vinden. Kleine heetten in de handel mouchoirs, grote foulards. Het rood van boerenzakdoeken is meekrap, die kleurecht is, heel ongewoon voor een plantaardige verfstof. Je had speciale (witte) boerenzakdoeken voor de zondag, en ook voor rouw: zwart op wit voor zware, blauw/wit voor halve rouw. Ze hebben in het museum ook een stalenboek, waar ik dolgraag in had willen bladeren, maar ja: het lag in een, wat zeg ik, in dé vitrine. Om het in handen te krijgen moet ik misschien eens een uitvoerig artikel over boerenzakdoeken schrijven – en dat heb ik er graag voor over.