Weer droomde ik dat ik niet kon lopen. Nu ja, ik kon wel lopen, maar ontzettend moeilijk, langzaam, met rare stijve benen, ik weet nog precies hoe het voelde. Ik ging nog even een tijdschrift kopen, vlakbij, en daardoor misten we de trein, want ik deed er te lang over. Het gekste van zo’n droom is hoe ‘gewoon’ het is, je bent niet verbaasd, want zo loop je nu eenmaal. Lastig maar waar. Verbaasd ben je pas als je de volgende dag weer beseft dat je snel en veerkrachtig kunt lopen, net als altijd. Zou dat zijn hoe het is als je oud bent?