Mythische luxe

6 april 2015

Ik veerde op – en weer terug bij een groot artikel in het Parool van zaterdag. Het gaat over Cartier, het Franse juwelen- en horlogehuis, en een man die daar 34 jaar ‘topman’ was. Maar gaat het over juwelen of horloges? Nee, het gaat over het merk Cartier en zijn zorgvuldig bewaakte imago. Hóógste exclusiviteit (zo exclusief dat ze nu last hebben van een anti-corruptiecampagne in China. Dure juwelen en horloges worden gebruikt om ambtenaren om te kopen).

De beschaving gaat aan marketing ten onder – en anders de wereld van de juwelen wel. Of iets mooi is, of interessant, het doet er niet toe: het gaat erom dat het duur is, en van dat ene exclusieve merk. Het Parool-stuk ging zózeer niet over juwelen, dat er niet eens bij stond wat de paginagrote foto ernaast precies voorstelde.

Welnu: het is een collier van platina met diamanten en een beest van een smaragd, door Cartier gemaakt voor Beatrice Mills (1883-1972), de Amerikaanse echtgenote van een Engelse aristocraat, in 1932. Sindsdien is het kennelijk weer bij de makers teruggekomen. En ik kan maar niet besluiten of ik het nu echt heel lelijk vind of niet, zozeer wordt mijn blik verward door de evidente kostbaarheid ervan. Wat eigenlijk wel een knap effect is.