Oude foto’s

5 november 2006

Wat prachtig was aan die suffe avond in Felix Meritis over de Hongaarse opstand, waren de foto’s van Violette Cornelius en Ata Kando, die voortdurend op een scherm boven het podium werden geprojecteerd. Foto’s van Hongaarse vluchtelingen, in zwartwit natuurlijk, en daarbij heel veel kinderen. Kleuters die over een plein holden, een jonge man, slapend op een kale kapokmatras, een ondeugend kijkende peuter met een speen. Aan de foto’s was niet alleen de ellende van het vluchten af te lezen maar ook levenslust, intelligentie. En een soort soberheid die nu is verdwenen uit de wereld om ons heen, de soberheid van de jaren vijftig toen nog niet alle straten geasfalteerd waren, en een ijskast nog iets heel bijzonders was. Ach ja, natuurlijk zit er nostalgie in mijn waardering voor die foto’s, uit een tijd toen ik zelf ook nog een kleuter was. Maar misschien is er sinds die tijd toch ook iets met de fotografie gebeurd. Is er bij alle technische vooruitgang, alle automatische wonderen, iets verloren gegaan, dat hier nog te zien is. (De foto’s stonden destijds in een boek, dat dezer dagen opnieuw wordt gepubliceerd door het Nederlands Fotomuseum.)