Parijse tafeltjes
16 maart 2010
Schrijftafeltje, L. Boudin, 1735-1804, Musée Cognacq-Jay
Achttiende-eeuwse tafeltjes – als je het eenmaal bent gaan zien, zijn het de aanbiddelijkste meubels die je je kunt voorstellen. Rank als hertjes staan ze bij tientallen in het Musée Cognacq-Jay in Parijs. Schrijftafeltjes, werktafeltjes, nachttafeltjes, theetafeltjes, speeltafeltjes, fijnzinnig ingelegd met verschillende houtsoorten – marqueterie, heet dat. Vervolgens werd de voorstelling soms nog voorzichtig geverfd met natuurlijke pigmenten. De ingelegd-houten bladeren groenig, de vruchten roodbruin getint. Op een theetafeltje staan een paar kopjes en een theepot afgebeeld.
Ernest Cognacq (1839-1927) verzamelde zulke tafeltjes, en nog veel meer: als het maar achttiende-eeuws was. Schilderijen, porselein, beelden. Was het een tegenwicht tegen het grove geldverdienen? Cognacq was schatrijk geworden met de Samaritaine, het populaire warenhuis waarvoor hij tegen 1910 vlak bij de Seine een beest van een gebouw liet neerzetten, hypermodern. Hij en zijn vrouw deden ook aan liefdadigheid, ze stichtten hospices. Hun kunstschatten lieten ze na aan de stad Parijs, en die bracht ze in 1990 onder in het Hôtel de Donon, midden in de Marais. We liepen er zondag zo binnen – en hadden geen spijt.