‘If we’re honest, most of us have at least one friend who we would hesitate to bring into civilized company – someone too strange or socially awkward, full of crazed notions about God or politics, given to boring on or making horrible scenes: unspeakable when drunk.’
De beginzin van het eerste stuk in de nieuwe Slightly Foxed, het Engelse kwartaaltijdschriftje over boeken waaraan ik sinds vorig jaar geheel verslingerd ben geraakt. Het stuk is van Jonathan Law en gaat over Henry Williamson, de rare schrijver van een heel raar boek uit 1927 dat Law prachtig vindt – over een otter.
Ik las die zin gisteravond, half kijkend naar het verkiezingsdebat. Over socially awkward gesproken. En ik dacht: wat is nu eigenlijk gênanter: dat zo iemand je vriend is (ofte wel: dat je het politiek met hem eens bent), of dat je je voor hem geneert? Het laatste natuurlijk. Ik ga weer op Emile Roemer stemmen.