Portret van een leunstoel
24 februari 2010
Mijn bank
Barend Blankert heeft vanaf 6 maart een tentoonstelling in de Brusselse galerie Mineta. In de catalogus staan veel nieuwe werken, kijk hier – en ik raak opnieuw geroerd door twee schilderijen van een grote, gebloemde leunstoel. (Opnieuw, omdat Blankert al eerder van die ouderwetse meubels heeft geportretteerd.) Een keer en face, een keer van schuin, de kleuren iets verschillend. Het zijn monumentale schilderijen, maar tegelijk zie je hoe lief, dierbaar en belangrijk dat grote meubel is. — Eigenlijk, zo bedenk ik, lijkt het best een beetje op de bank waarop ik elke avond zit. Waar is mijn cameraatje?
Als ik mijn eigen, snel gemaakte foto’s zie, zie ik pas goed hoe zorgvuldig Blankert zijn leunstoel heeft geënsceneerd. Hoe die weliswaar oud is, maar tegelijk netjes: zonder zitkreukels, niet sleets. En hoe prachtig hij in de ruimte van het schilderij staat, ontstegen aan enige kamer. En wat is het een curieus, lui model. Bestaat hij wel, de stoel van Barend Blankert, kwam de schilder hem ergens tegen, of is zijn beeld helemaal ontstaan in dat bijzondere hoofd van hem?