Renaissance in Lens

6 januari 2013

Vertelde ik al dat er een glazen picknickruimte is om je eigen boterhammetjes op te eten aan licht houten tafels, in het Louvre-Lens? Het kenmerkt de vriendelijke sfeer in het nieuwe museum, dat overigens is ontworpen door twee Japanse architecten, Kazuyo Sejima (♀) en Ryue Nishizawa (♂). Er zijn twee enorme tentoonstellingszalen, waarvan de ene de Galerie du Temps bevat, die ik hieronder beschreef.

In de andere zaal, eigenlijk een hele vleugel, is nu een tentoonstelling gewijd aan de Renaissance, eveneens samengesteld uit de collectie van het moedermuseum. Maar terwijl de werken in het Parijse Louvre natuurlijk netjes per land over verschillende zalen verdeeld zijn, hangt alles hier bij elkaar in de buurt, pal naast elkaar soms. Dat is ontzettend leuk om te zien. Je ziet hoezeer de kunstenaars van de Italiaanse Renaissance in en rond de 15de eeuw, wat vanouds gold als dé Renaissance – en hun vakbroeders elders in Europa elkaar beïnvloedden. Kunstenaars reisden, gebruikten buitenlandse voorbeelden, geleerden lazen elkaars boeken, Italiaanse verzamelaars deden bestellingen benoorden de Alpen… eigenlijk was het allemaal één grote, samenhangende, wonderbaarlijke metamorfose van de kunst.

Kunsthistorici zijn dat de laatste 10 of 15 jaar steeds meer zo gaan zien, en hier wordt duidelijk hoe terecht dat is. Wat moeten de conservatoren een plezier hebben gehad bij het samenstellen van dat alles, tegen de hokjesgeest van de ouderwetse specialisten in.