Requiem

19 oktober 2008

Hemelse muziek is het, het Requiem van Gabriel Fauré, en ik mag meezingen – nu ja, naar vermogen. Veel leden van het Obrechtkoor kennen het al jaren, anderen (zoals ik) helemaal niet. Goed luisteren en niet te hard zingen, heeft dirigent Kees de Wijs wel eens gezegd voor zulke situaties, op zijn eigen nuchtere manier. Ik heb toch maar een cd gekocht en probeer thuis nog een beetje te oefenen.

Onder het repeteren krijgen we als toegift Kees’ commentaar op de muziek. Hij legt uit wat zo’n Fransman als Fauré anders doet dan de componisten waar onze oren meer op ingesteld zijn: onverwachte verschuivingen, wijsjes die bijzonder eindigen – hoor maar, zegt Kees en speelt op de piano hoe het ‘gewoon’ zou gaan, en daarna hoe Fauré het doet. Ook vertelt hij keer op keer hoe we iets beter, met meer verve, minder suf, kunnen zingen. Dat we onze kop ook bij de tekst moeten houden. Soms doet hij, vrolijk pesterig, voor hoe we het nu doen. Het is hard werk, voor hem vooral, maar hij trekt ons op. En, het grootste wonder, bijna nooit wordt hij boos.

Op 2 november is de uitvoering, in de zondagsmis. Na de kersttijd gaat Kees de Wijs met pensioen; het einde van een tijdperk. Je hoeft niet in Onze Lieve Heer te geloven om te zien dat kerkmusici zoals hij een geschenk uit de hemel zijn.