Rozengeur

27 mei 2011

Er was rozengeur bij de Rosenkavalier! Toen we het roken bij het betreden van de zaal, schreven we het nog toe aan de een of andere medebezoekster. Maar tijdens de opera – was het in de tweede akte, als de jonge rozenridder en zijn onnozele Sophie elkaar ontmoeten? – was er opnieuw die zoete geur; toen wisten we het zeker.

Zoiets is natuurlijk de ultieme vorm van totaaltheater, met geur erbij. En totaaltheater was het; lieve help zo mooi gezongen en gespeeld, en geënsceneerd in betoverende beelden en kleuren. De Feldmarschallin (Anne Schwanewilms) is de spil van het stuk. Zij is de ouder wordende vrouw die weet dat zij haar jonge minnaar zal verliezen aan iemand die jonger is, en mooier. Als het doek open gaat zijn zij beiden, in bed, het middelpunt van de wereld. Geleidelijk breekt de werkelijkheid in, met banaliteit en grappen en grollen, om uiteindelijk te zegevieren. Ik zal er voortaan altijd aan denken als ik rozen ruik.