Textielmuseum

15 januari 2009

Geen opwekkender museum dan het Textielmuseum in Tilburg, dat sinds vorig jaar ineens ‘Audax Textielmuseum’ heet. (Het uitgeefconcern Audax is sponsor geworden, maar is zo’n complete naamsverandering niet stuitend?) Hoe dan ook, het leuke is dat het behalve een museum ook een weverij is, een wasserij, er wordt getuft en gebreid en geborduurd, veelal machinaal, maar er komt altijd ook nog veel vakkundigheid bij kijken – en de mensen die het doen, vertellen je daarover.

Zo stond ik gisteren te praten met een man die, van huis uit gobelinwever, nu al negen maanden bezig was een wollen kleed te tuften – tuften is een manier om kleden te maken met een ‘pool’, draadjes dus, die er van de achterkant met een soort pistool ingeschoten worden. Het wordt een vrolijk, kleurrijk, bobbelig kleed, dat in mei op de KunstRAI zal hangen. De tufter heet Henk Bissels, de ontwerper Marc Mulders. Hoe lang zou die laatste erover hebben gedaan? Zijn ontwerp is niet méér dan een wild schilderijtje met bobbels van verf, heel anders dan die van Theo Colenbrander (1841-1930), wiens mysterieuze, subtiel gekleurde kleden elders in het museum te zien zijn, met daarbij ook ontwerpen van zijn hand: op ruitjespapier, knoopje voor knoopje. Maar ja, nog geen computer hè.

Het hoofd vol wol en kleuren en getouwengeratel wandelde ik terug naar het station – om in Den Bosch uren te worden opgehouden door een NS-storing. Maar laat ik daarover nu eens niet zeuren.