Theezakjes

23 november 2006

Ach, om nou over de verkiezingsuitslag te gaan praten… Nee, dan de krankzinnige theezakjes die ik in Italië blijk te hebben gekocht. Elk zakje is niet met één, maar met twee draadjes aan zijn etiketje verbonden, en die draadjes moet je zelf UIT het zakje tevoorschijn trekken; dat had ik al gemerkt. Maar nu ik, mij afvragend waarom er eigenlijk squeezable op het pak stond, alles eens goed bestudeerde, ontdekte ik dat je dat etiketje na gebruik doormidden moet scheuren. Dan kun je, door de twee draadjes uit elkaar te trekken, het zakje daadwerkelijk, in de lucht boven je kopje, uitknijpen… of beter gezegd, het knijpt zichzelf uit. Wat een komische vondst! Ik zie de trotse ontwerper al, schouderklopjes oogstend in de board room van Unilever. Het is geen wonder dat op de kwaliteit van de thee duidelijk is bezuinigd.
    En dat terwijl ik in Italië ook al andere, hele rare theezakjes was tegengekomen, ook van Lipton, namelijk in de vorm van een schattig klein plunjezakje: die thee was wèl lekker. Russian Earl Grey heette hij. Is Italië tegenwoordig het land waar alles het eerst gebeurt? Politiek chaotisch waren zij al, dus gekke theezakjes zijn voor Nederland een kwestie van tijd.