Veteranendag

25 juni 2011

Ze marcheren langs op de televisie: sommige in fantastische uniformen met tressen, andere gewoontjes in fleece-truien… (en wie zijn toch die mannen in het wit, met skis? De informatie is beperkt, want Hilversum wil het vooral gezellig houden). Er zijn kloeke koppen bij en onnozele halzen, maar de meesten hebben toch een zekere fierheid, en ik kan het niet helpen: ik krijg een brok in mijn keel. Het is sterker dan ik. Ik vind de ernst en de toewijding ontroerend, vooral van de alleroudsten natuurlijk. Zelfs het salueren van de prins van Oranje (van wie ik later zie dat hij zelfs geen simpel straatgesprekje kan voeren) doet mij aan, dankbaar uit hun naam.

Plaatsvervangende ontroering, denk ik – een prettige illusie, dat deze gevoelens dan eigenlijk niet van mij zijn. Militair vertoon heeft iets onweerstaanbaars, daarom is het juist zo gevaarlijk, even eng als nationalisme. Maar even wil ik alles weten van die eenheden, hun geschiedenis, wat ze doen, en kan ik mijn ogen er niet van af houden.

PS: De mannen in het wit moeten de ‘koudweer-getrainde’ compagnie van het Korps Mariniers zijn.