Vijf opa’s

24 augustus 2008

Dit zijn geen vijf mannen, het is er één. Kort geleden stond net zo’n foto in de krant. Je ziet hem wel eens vaker; ik dacht altijd dat het een kermisattractie was: een cabine met spiegels, waar je in kon gaan zitten om in vijfvoud op de foto te gaan, alsof je vergadert met jezelf. Maar het was een winkel, want op de achterkant staat: The American Electric Photo Co. Fotografeeren Zoowel bij avond als bij dag. Spuistraat 66, Den Haag. Platen blijven voor nabestelling bewaard. (Dat laatste is mooi – waar zouden die platen nu zijn, ergens in een hemels pakhuis?)

De gefotografeerde man is mijn overgrootvader, de vader van mijn grootmoeder van vaderskant. Hij zal omstreeks 1860 zijn geboren; hoe oud is hij hier, zestig? De foto, die dus van omstreeks 1920 is, is gehavend, en waarschijnlijk ergens opgeprikt geweest. Opa ziet er niet erg indrukwekkend uit en zelfs niet aardig, met de deuk van zijn hoed nog in zijn schedel, en die dikke nek en rug. Hij heeft een onderscheiding of strikje op zijn revers; misschien dat zijn kleindochters, mijn tantes, nog weten wat dat was. Niet vergeten te vragen. Het verleden verdwijnt, hopeloos snel.