Wassen hoofdjes

9 oktober 2008

In Venetië viel Medardo (vreemde naam) Rosso ineens op zijn plaats. In het museum Querini-Stampalia zag ik een kinderkopje van was. Het leek op iets in het museum Kröller Müller, dat lang geleden indruk op me maakte: ook zo’n hoofdje dat nauwelijks uit de was (vreemd materiaal) tevoorschijn komt. Het bleek inderdaad van dezelfde kunstenaar te zijn.

Diezelfde dag kocht ik het septembernummer van de Art Newspaper, waarin toevallig een nieuw boek werd besproken over beeldhouwkunst in was, iets dat vrijwel niet meer bestaat, omdat het is verdrongen door harde, dure (soms èrg dure) en duurzame materialen. En misschien ook door de geringschatting van hoogmogende kunstliefhebbers voor wassen beelden zoals die van Madame Tussaud. Natuurlijk kwam Rosso daarin voor, en blijkens een advertentie is in de New Yorkse galerie Peter Freeman juist dit najaar een tentoonstelling aan hem gewijd.

Medardo Rosso (1858-1928), geboren in Turijn, geldt als een impressionistisch beeldhouwer, vergelijkbaar met Rodin. Er is een Nederlandse connectie, doordat hij bevriend was met de kunstenares Etha Fles, die veel heeft gedaan om zijn roem te bevorderen. In het Peggy Guggenheim-museum in Venetië bleek, net als in Kröller-Müller, een beeldje van Medardo Rosso te staan. Ook zo’n zacht hoofdje, waarvan je verbaasd bent dat het ‘mocht’ van moderne-kunstverzamelaars als Peggy G. en Hélène Kröller – of misschien beter, van hun adviseurs.