Wat raar toch, dat oude, hulpbehoevende mensen zo graag in hun saaie huis willen blijven. Dat ze liever een paar keer per dag thuiszorg krijgen – en dan nog van één en dezelfde persoon – dan te verhuizen naar het ‘vertier’ van een verzorgings- of verpleeghuisinstelling.
Beatrijs Ritsema snapt er niks van, schrijft ze in een stukje in HP/de Tijd. Op die manier zogenaamd zelfstandig te wonen, nou, zij zou dat zelf niet lusten hoor. Sterker nog, ze vraagt zich af of het wel tot de taak van de verzorgingsstaat behoort om gezelligheid te verstrekken via individueel thuisbezoek.
Hoe krijg je het uit je pen? Je huis uit te moeten is vreselijk; veel mensen hebben dat hun leven lang, maar als je oud bent, en haast niks meer kunt, dan is thuisblijven wat haast iedereen het liefste wil. Veilig in je eigen hol, met je eigen spullen en herinneringen, en desnoods je eigen troep. Al kon je nauwelijks meer een pink bewegen… Het is dezelfde soort gratuite harteloosheid als die waarmee Ritsema jaren geleden verklaarde dat zij ‘geen Viagra-man in haar bed’ wilde. Ik vermoed dat ze ook tegen antidepressiva is: zij is namelijk meer voor het èchte leven. Maar ja, voor je zulke dingen zegt zou je toch iets van het leven moeten begrijpen.