Axel

17 juli 2007

Toen ik elf was, werd ik verliefd op Axel. Ik had het dagboek van Anne Frank gelezen, en daaruit opgemaakt hoe belangrijk en opwindend verliefdheid is (andere mensen schijnen weer heel andere dingen in dat boek te lezen). Axel had een spiegelende zonnebril. Hij leerde voor bakker, geloof ik, en hij was de spannendste jongen wijd en zijd: precies het goede doelwit voor mijn gloednieuwe gevoelens. Natuurlijk durfde ik niks te doen, ik zou niet hebben geweten wat. Maar kennelijk was er toch iets aan mij te merken, want op een dag – mijn twaalfde verjaardag – gebeurde er iets heel vreemds. Na afloop van mijn feestje gaf Axel me iets, iets van papier. Het bleek een foto te zijn van hemzelf: Axel. Zonder zonnebril. Je zag zijn ogen, zijn haar was netjes gekamd en hij lachte een beetje. Achterop had hij iets geschreven: er stond dat de foto voor mij was (met een krul onder mijn naam), van hem. Ik was wel blij, maar ik geloof dat ik me nooit in mijn hele leven zo vertwijfeld heb afgevraagd wat ik moest doen. Wat betekende dit, wat was nu de aangewezen weg? Wat waren in godsnaam de regels van dit spel?