Vrouw met hoofddoek van Hermès
Even let je niet op – en de hoofddoek is verdwenen, tenminste, de hoofddoek als alledaagse dracht van westerse vrouwen. Ik las ergens dat hij in de jaren dertig opkwam, je vraagt je af waarom: als informeel alternatief voor de zoveel stijvere hoed misschien? Hoe dan ook, toen ik klein was hadden alle moeders hoofddoeken, en Audrey Hepburn ook, en de Engelse koningin: echt iedereen. Wie rijk was, zoals die laatste twee, had ze van Hermès – bijna een meter in het vierkant, gemaakt van kostelijke zijde en steevast bedrukt met paardenhalsters, stijgbeugels en aanverwante motieven.
Nu heb je de ‘Hoofddoekbrigade’: vrouwen die actie voeren tegen discriminatie van hoofddoekdraagsters door (potentiële) werkgevers. De hoofddoek wordt alleen nog gedragen door moslima’s, zoals dat heet, maar wat kan het eigenlijk schelen? Als je doet alsof het, net als de westerse hoofddoek van weleer, gewoon mode is, heb je de meeste kans dat het over waait – als je dat al zou willen.