Kunst voor de wandelaar

4 mei 2009

Dat dingen die nu heel gewoon lijken, ooit niet bestonden, omdat niemand ze had ontdekt, of er een naam voor had bedacht, is altijd een wonderlijk inzicht. Zo is wandelen (puur voor het plezier) iets wat mensen pas sinds 1800 of daaromtrent doen. Wandelen hoort bij de Romantiek, die ons denken en doen blijvend heeft beïnvloed. Het ideale landschap werd in diezelfde tijd ook uitgevonden: slingerende paden, aardige uitzichten, pittoreske bouwwerken, en niet te vergeten water. Een beek of een waterval vormen het ideale decor voor een wandeling.

Gisteren wandelden B. en ik in Arnhem door Park Sonsbeek, een romantisch park bij uitstek. We liepen met de beek (de Sint-Jansbeek) mee, langs de Grote Vijver, en natúúrlijk pauzeerden we bij de Grote Waterval. Je kunt tussen grote keien door onder de waterval komen, in een vochtige grot met een stenen bankje er in. Van daar kijk je door het klaterende watergordijn naar het licht. Het is helemaal bedacht, natuur op menselijke maat, naar behoefte van de wandelaar: de oervorm van landschapskunst.