Furore

6 april 2012

Het dakterras is een ramp; bijna alles is dood. Dat komt ervan als je de boel zo verwaarloost voor een boek. Maar vandaag was er de nieuwe Furore, het tijdschrift van Piet Schreuders, ‘onregelmatig verschijnend’ zoals dat heet, en dit keer gewijd aan Le ballon rouge, de film uit 1956. Daarin staan zoveel (Parijse) daken afgebeeld, en zo veel prettig haveloze straten, dat ik onweerstaanbaar naar boven werd getrokken om in de zon te gaan zitten lezen.

Ineens was het helemaal niet erg meer dat beide oleanders dood zijn, de wijnstokken ook, en dat zelfs Olijfje, dat binnen heeft overwinterd, niets dan dorre blaadjes heeft. Furore verplaatst de lezer naar een oud, dierbaar Parijs, het is met liefde en aandacht gemaakt, er staan de gekste advertenties in en eindeloos veel foto’s om naar te turen, soms schiet je in de lach, rode ballonnen nemen de overhand.

Toen ik opstond om thee te zetten zag ik ineens dat een van de wijnstokken, onlangs in wanhoop teruggesnoeid tot bijna niks, kleine rode uitlopertjes heeft. Door Furore zag ik het: er is hoop.