Dress for dinner

9 december 2012

De adel heeft, zoals ik vertel in mijn boek, lang het principe gehuldigd dat men zich diende te kleden voor de avondmaaltijd. ‘Zich kleden’ betekende avondkleding, tot ver in de twintigste eeuw. Ook door de week, ook ’s zomers, op de buitenplaats. Goed, dan droeg mevrouw een ietwat versleten avondjurk, en mijnheer hoefde niet in rok want smoking was genoeg, en na WOII was het zelfs alleen nog een nette jurk, een jasje in plaats van hemdsmouwen. Maar wie zich niet verkleedde voor het eten, zette de poorten open voor verloedering.

Een vriend stuurde me laatst een artikel over het curieuze feit dat aan boord van cruiseschepen het principe ‘Dress for dinner’ nog veel langer is gehandhaafd – misschien nog steeds. Ook daar gaat het om smoking (in het Amerikaans: tuxedo) voor hem, avondjurk (eventueel een korte) voor haar. Cruises waren nu eenmaal luxe, een archaïsche wereld waar het decorum hoog werd gehouden. Met de popularisering van cruises, de laatste jaren, is er het een en ander veranderd; ik ben benieuwd naar de ervaringen van becruisde vrienden. Maar kledingcodes als zodanig, en de curieuze enclaves waar lang-vervlogen codes soms blijven bestaan – daar kan ik geen genoeg van krijgen. 

Onderstaande foto heb ik eerlijk gepikt uit het genoemde artikel, op de website van de Smithsonian Institution: Dining aboard the RMS Caronia, from an 1950s World Cruise Brochure.