A Good Woman
16 mei 2016
Helen Hunt en Tom Wilkinson als Mrs. Erlynne en Lord Augustus (Tuppy) in A Good Woman (2004)
Door de achterdeur vertrekken? Nee dank u, antwoordt de Amerikaanse echt- en hartenbreekster Mrs. Erlynne een ober die haar wil helpen. Met geheven hoofd verlaat zij het restaurant waar ze ineens geen krediet meer bleek te hebben, en waar aan een naburig tafeltje drie bedrogen echtgenotes kwaadaardige roddels over haar uitwisselden. Ze gaat haar juwelen verkopen en vertrekt – opnieuw met geheven hoofd, wat zeg ik: dressed to kill – naar Amalfi. Daar vertoeft haar dochter, die niet weet dat zij nog leeft, met haar kersverse, schatrijke man: Lord Windermere.
Die beginscènes was ik vergeten (en verder ook van alles), maar wat was het weer een leuke film, A Good Woman, gebaseerd op Oscar Wilde’s toneelstuk Lady Windermere’s Fan. Dit keer kon ik, als gastconservatrice van het Luxor Filmtheater in Zutphen, een heel bioscoopzaaltje laten meegenieten. Als ik ze achter me in de lach hoorde schieten was ik trots alsof ik zelf iets leuks had gezegd.
‘It is absurd to divide people into good and bad. People are either charming or tedious. I take the side of the charming…’ zegt de rokkenjager Lord Darlington ergens in het begin. Het is een lichtzinnige uitspraak, typisch voor Oscar Wilde. Maar tegen het eind zie je met een brok in de keel hoe het charmantste personage (en dat is niet Darlington) juist het zwaarste offer brengt. Zonder moralisme, zonder hypocrisie, want die maken alles tedious. Dit alles gepresenteerd in de aangenaamst denkbare omgeving; de jurken van Mrs. Erlynne zijn om te zuchten zo mooi… en uiteindelijk loopt alles toch nog goed af.