Claudia Cardinale in La ragazza con la valigia (1962)
Afscheid nemen is een ding; wat pas echt moeilijk is, is je koffer pakken. Spijkerbroek dit keer helemaal thuis laten? Wel of geen washandje mee? Misschien is het wel zo lastig omdat je je er nooit volledig op concentreert, uit pure gêne over de futiliteit van de vraagstukken die erbij komen kijken. (Mens, die spijkerbroek kan er heus nog wel bij hoor.)
Op internet zijn fascinerende filmpjes te zien over hoe je het beste een koffer kunt pakken. Er is een man die in één seconde een poloshirt netjes opvouwt, ik schiet er telkens van in de lach. Ook zijn er mensen die zeggen dat je van al je kleren één grote rol moet maken, tegen het kreukelen. Hoe ze die bult dan in een koffer persen stemt mij wantrouwig, dat kan niet zo. Verscheidene life hackers trekken een gevoerd jasje helemaal binnenste buiten, maken er een soort prop van en beweren dan dat dit dé manier is om kreukels te voorkomen. Ga maar kijken.
Enfin, dat pakken is eigenlijk het probleem niet: het lastige is de selectie. De ervaring leert dat ik, ver van huis, vaker spijt heb over wat ik niet bij me heb dan over wat ik heb meegenomen. Reizen met weinig bagage is een romantisch ideaal. Ha! in de praktijk kun je beter te veel dan te weinig bij je hebben, ofte wel il vaut mieux avoir des remords que des regrets. Het is eigenlijk net het leven zelf.