Constantijn Huygens jr.
Het hoofd van de kleine Constantijn stond scheef. Hij was vier jaar toen het echtpaar Huygens het vaststelde, vol schrik: hun oudste kind, scheef! Hoe zou hij ooit succes kunnen hebben in de wereld? Alle etiquetteboeken, alle regels eisten een rechte houding. Constantijn zou – net als zijzelf – gaan verkeren in de allerhoogste kringen… wat zou men daar denken van zo’n scheve figuur? Misschien dat hij achterbaks was, of onzeker.
Remedies als stijve kragen, constructies met riempjes, niets hielp. In 1637 verklaarde een Utrechtse dokter dat hij er iets aan kon doen. Een operatie. Constantijn, nauwelijks negen, moest naar Utrecht. De chirurg maakte een snee van twee duim in zijn hals, rommelde met de pezen en spieren daar onder en smeerde het zaakje met olie. Hoe doorstond het kind dit, in een tijdperk zonder narcose? We weten het niet, maar hij overleefde.
Terwijl hij van huis was, werd in Den Haag zijn zusje geboren. Toen zijn moeder weken later bezweek aan de gevolgen van de bevalling, was Constantijn nog steeds weg; hij heeft haar niet meer gezien. Maar de operatie was een succes. Constantijn leerde recht en elegant te lopen als een man van de wereld – en daar ging het maar om.